Böyüyən arzular, kiçilən evlər - Ali təhsil və miqrasiya valideynləri necə tənhalaşdırır?
Son illər Azərbaycanda ali təhsil dalğası və gənclərin müstəqilləşmə meyli ailə strukturunda tamamilə yeni və fərqli bir sosioloji mənzərə ortaya çıxarıb. Rayonlardan Bakıya, Bakıdan isə xarici ölkələrə oxumağa gedən tələbələrin sayı ilbəil artdıqca, arxada tənha valideynlər qalır.
Regionlardan Bakıdakı universitetlərə qəbul olan gənclər paytaxtda yeni bir həyat qurur, təhsildən sonra isə çox vaxt elə burada qalıb işləyirlər. Bakıdakı ailələrin övladları isə daha böyük hədəflərlə Avropaya, Amerikaya və ya qonşu Türkiyəyə üz tuturlar.
Nəticədə, illərini övladının gələcəyinə həsr edən valideynlər, hədəfə çatdıqları an birdən-birə böyük bir boşluqla qarşılaşırlar. Dünənə qədər evdə addımbaşı səsi eşidilən, qayğıya ehtiyacı olan uşaqlar artıq yüzlərlə, bəzən minlərlə kilometr uzaqda öz ayaqları üzərində durmağa çalışırlar.
Psixoloqlar bu vəziyyəti "Boş yuva sindromu" adlandırırlar. Azərbaycanda valideyn-övlad bağları xüsusilə güclü və emosional olduğu üçün bu ayrılıq daha ağrılı keçir. İllərini yalnız uşaqlarının ehtiyaclarını qarşılamağa kökləyən valideynlər, onlar getdikdən sonra həyatlarının məqsədsiz qaldığını düşünməyə başlayırlar.
Bu mövzunun digər tərəfi isə iqtisadi və sosial fədakarlıqdır. Bir çox valideyn övladını Bakıda və ya xaricdə oxutmaq üçün öz rahatlığından, sosial həyatından tamamilə imtina edir. Hətta bəzi ailələrdə uşaqların getməsindən sonra valideynlər arasında ünsiyyət qopur.
Azərbaycanda yaranan bu yeni tənha valideynlər kütləsi modernləşən cəmiyyətin qaçılmaz reallığıdır.
Gənclərin öz gələcəklərini qurması nə qədər qürurverici olsa da, arxada qalan və ömrünü bu yolda şam kimi əridən valideynlərin səssiz tənhalığı, cəmiyyətin hələ də tam fərqinə varmadığı böyük bir sosial ağrıdır.
Türkan İsgəndərli
